Make your own free website on Tripod.com

ครานั้นนางพิมพิลาไลย

กำเริบใจไหวหวั่นให้ปั่นป่วน

เห็นสายทองใส่บาตรทำนาดนวล

รีรวนรอช้าอยู่ว่าไร

พยักหน้าสายทองเข้าห้องนอน

อ้อนวอนกระซิบถามความสงสัย

ไปใส่บาตรช้านานประการใด

ข้าเห็นปากไบ่ไบ่กับเณรพลาย

สายทองว่าพี่พูดอะไรมี

ไปกินข้าวเสียกับพี่ตะวันสาย

พร้อมกันปั่นฝ้ายให้สบาย

ตะวันบ่ายพี่จะพาไปอาบน้ำ

ถึงข้าวจะให้กินไม่ยินดี

ไม่บอกจะเซ้าซี้ให้ยังค่ำ

เห็นยืนยิ้มพรายพูดกันหลายคำ

แต่เพียงนี้พี่ยังอำไม่บอกกัน

เมื่อเปล่าเปล่าพี่จะเดาไปไหนได้

ถ้าจริงจะบอกให้ไม่เดียดฉันท์

เจ้ากูว่าแต่มานี่ไกลครัน

แต่เท่านั้นเจ้ากูก็กลับไป

เถอะแล้วไปเถิดไม่บอกข้า

เบื้องหน้าคงจะรู้หามิดไม่

แล้วลุกออกจากห้องด้วยหมองใจ

นางไม่กินข้าวด้วยสายทอง

ต่างคนกินเสร็จสำเร็จอิ่ม

นางพิมฉวยไนเข้าในห้อง

ปั่นฝ้ายข้าไทอยู่ก่ายกอง

จนบ่ายสองโมงแล้วก็เสร็จพลัน

ต่างคนต่างจัดพัดด้าย

สายทองเตือนน้องขมีขมัน

ไปอาบน้ำให้สบายบ่ายลงครัน

นางพิมว่าฉันไม่รักไป

สายทองปลอบวอนชะอ้อนว่า

ไปตีนท่าเถิดจะบอกอะไรให้

อย่ามาหลอกจะบอกฉันทำไม

เต็มใจไว้เถิดแต่คนเดียว

ข้าร้อนนะอย่างอนประชดให้

จะอาบน้ำก็ไม่ไปเฝ้าโกรธเกี้ยว

เต็มใจอะไรข้าว่าไปเจียว

เจ้ากูเกี้ยวข้าแล้วฤาเณรพลาย

ไม่ไปนะเจ้าอย่าเซ้าซี้

ไม่พอที่ที่จะช้าตะวันบ่าย

สายทองจากห้องย่องเยื้องกราย

บ่าวไพร่ทั้งหลายก็ตามมา

อีไทอีพรมอีส้มแป้น

อีแตนตามสายทองไปตีนท่า

ลงอาบน้ำดำเล่นเป็นโกลา

เล่นหาเล่นไล่กันพัลวัน ฯ

ครานั้นจึงโฉมเจ้าเณรพลาย

ตะวันชายบ่ายเยื้องพระสุริย์ฉัน

แสนคะนึงถึงพิมนิ่มนวลจันทร์

ได้สำคัญไว้จากนางสายทอง

ป่านนี้พิมพี่จะลงท่า

จะไปหาให้พบประสบสอง

คิดแล้วหยิบผ้ามาห่มดอง

ย่องลงบันไดไปสุพรรณ

ถึงบ้านพิมเข้าพลันมิทันช้า

ตรงลงไปท่าทันใดนั่น

เข้าแอบซุ่มพุ่มไม้ได้สำคัญ

พวกข้าไททั้งนั้นไม่เข้าใจ

เห็นสายทองสีตัวอยู่ริมตลิ่ง

เอาดินทิ้งแล้วกระแอมพยักให้

สายทองย่องมาหาไวไว

ก็พากันหลีกไปให้ลับคน

ครั้นถึงจึงนั่งลงทันใด

ที่ร่มริมโศกใหญ่ข้างใต้ต้น

เป็นเซิงซุ้มพุ่มรอบดูชอบกล

เบื้องบนดอกย้อยระย้าบาน

เณรแก้วยิ้มแล้วจึงปราศรัย

ขออภัยเถิดอย่าว่าข้าหักหาญ

เณรน้องปองป่วนมิควรการ

แต่ทนทุกข์ทรมานมาหลายวัน

แสนยากที่จะพากจะเพียรผ่อน

ให้หยุดหย่อนร้อนรนเป็นพ้นกลั้น

มาพบพี่ก็เป็นที่สำคัญครัน

ข้าหมายมั่นจะมอบชีวาลัย

อันเณรน้องเหมือนกระต่ายหมายชมจันทร์

อยู่ดินฤาจะดั้นขึ้นไปได้

แต่ตรอมตรอมผอมร่างก็บางไป

ด้วยทางไกลกลางหาวเมื่อคราวปอง

ได้องค์อินทร์แลจะสิ้นสำเร็จตรม

จะได้ชมกระต่ายสวรรค์จันทร์ผยอง

อินทราอุปมาเหมือนสายทอง

พิมน้องเหมือนกระต่ายในวงจันทร์

มาพึ่งพิงถ้าไม่ทิ้งธุระน้อง

คงเป็นสองกระต่ายชมสมสวรรค์

จะขอบคุณที่การุณให้ครามครัน

กว่าชีวันฉันจะวอดชีวาวาย

พี่เอ็นดูช่วยชูให้น้องชื่น

ให้คลายคืนโศกแสนนั้นเสื่อมหาย

เหมือนชุบชีพอย่าให้รีบถึงเรือนตาย

เณรพลายนี้ไม่พลั้งไม่แพลงคำ

แต่วันนี้จนพี่สายทองตาย

น้องนี้หมายจะโอบอุ้มอุปถัมภ์

พูดไว้ฉันใดจงจดจำ

กำหนดแน่อยู่ไม่พล้ำไม่พลั้งเลย