Make your own free website on Tripod.com

ครานั้นนางพิมพิลาไลย

ถอนใจสะอึกสะอื้นอ้อน

ระทวยทอดกอดแก้วยิ่งอาวรณ์

พ่อมานอนให้พิมนี้ตรอมใจ

ก็สาสมที่อารมณ์เราโฉดชั่ว

รักตัวแล้วหารักสบายไม่

เช้าค่ำจะร่ำโศกเสมอไป

สักเมื่อไรจะหายวายรำคาญ

รักพิมพิมรักพี่พลายแก้ว

รักแล้วปลูกรักมาหักหาญ

มาหักต้นโค่นทิ้งทรมาน

โอ้รักก็จะรานไปแรมไกล

แม่ตีฤาพี่สายทองด่า

จะปรึกษาปรารภกับใครได้

ถึงทรวงร้อนเหมือนนอนในกองไฟ

พ่ออยู่ไกลไหนจะแจ้งซึ่งกิจจา

พ่ออยู่วัดขัดเคืองขึ้นข้างบ้าน

สุดที่พิมจะด้านออกไปหา

ค่ำแล้วพ่อแก้วจงกลับมา

ให้เห็นหน้าทุกคืนพอชื่นใจ ฯ

เจ้าพลายแก้วปลอบแล้วลูบประโลม

พี่รักโฉมหาให้ห่างระคางไม่

ไก่แก้วขันแจ้วจะจำไกล

อย่าเสียใจพี่จะมาหาทุกคืน

พอพลบจะหลบมาโลมน้อง

ถึงแห่งห้องให้หายโศกสะอื้น

จากพิมปิ้มพี่นี้ต้องปืน

ขยับยืนส่งพี่พอพ้นเรือน

ปลอบพลางทางโอบกระหวัดอุ้ม

ฟักฟูมฟายน้ำตาหน้าเฝื่อน

ถึงประตูหรุบหรู่ด้วยแสงเดือน

นี่เนื้อเหมือนกรรมวิบากระบมใจ

แสงทองส่องฟ้ามาเหลืองเหลือง

จะย่างเยื้องจากนางไม่ย่างได้

ทรุดนั่งพะวังพะว้าด้วยอาลัย

ประโลมจูบลูบไล้ไม่สมประดี

ปิดประตูอยู่เถิดนะน้องเอ๋ย

อย่าโศกเลยลุกเลื่อนออกจากที่

แสนสวาทไม่น้อยร้อยทวี

ยิ่งเหลียวหลังยิ่งมีอาลัยลาน

พิมน้อยละห้อยหับประตูแล้ว

พลายแก้วแข็งใจไปจากบ้าน

ถึงวัดลัดหนีท่านสมภาร

นมัสการชีต้นให้บวชพลัน ฯ